หอยมือเสือช่วยให้ปะการังที่ฟอกขาวฟื้นตัวได้หรือไม่: Jordan Flagel ในรายการ Rising Tide: The Ocean Podcast

บทความนี้แปลด้วยเครื่องจากต้นฉบับภาษาอังกฤษ

Jordan Flagel รองประธานและหัวหน้านักวิทยาศาสตร์สิ่งแวดล้อมของ IMARCS ร่วมรายการ Rising Tide: The Ocean Podcast ตอนที่ 169 กับ David Helvarg จาก Blue Frontier และ Vicki Nichols Goldstein จาก Inland Ocean Coalition บทสนทนาครอบคลุมหอยมือเสือ สาหร่ายที่ให้พลังงานแก่หอย และคำถามว่าสาหร่ายเหล่านั้นช่วยให้ปะการังที่ฟอกขาวฟื้นตัวได้หรือไม่

จากแคลกะรีสู่ชายฝั่ง

Jordan เห็นทะเลครั้งแรกตอนอายุประมาณสิบขวบที่แวนคูเวอร์ และอยากเป็นนักชีววิทยาทางทะเล แต่การเรียนมหาวิทยาลัยที่แคลกะรีพาเขาไปสู่สาขาความยั่งยืนและวิทยาศาสตร์สิ่งแวดล้อมแทน เส้นทางนั้นนำไปสู่งานด้านป่าไม้ในกายอานา แล้วจึงไปเบลีซ ที่ซึ่งงานที่เขาได้รับเพราะประสบการณ์ด้านป่าไม้ ในที่สุดก็ทำให้เขาได้ทำงานกับแนวปะการังและป่าชายเลน

หอยที่ใช้พลังงานแสงอาทิตย์

หอยมือเสืออาศัยอยู่เฉพาะในเขตอินโด-แปซิฟิก ตั้งแต่ทะเลแดง ผ่านมหาสมุทรอินเดีย ไปจนถึงแนวปะการังเกรตแบร์ริเออร์รีฟ สิ่งที่ทำให้หอยมือเสือแตกต่างจากหอยชนิดอื่นคือสาหร่ายซูแซนเทลลี (zooxanthellae) ในแมนเทิล หอยได้รับพลังงานจากการสังเคราะห์ด้วยแสงควบคู่กับการกรองอาหาร ยิ่งมีพื้นที่ผิวมาก ก็ยิ่งรองรับสาหร่ายซูแซนเทลลีได้มาก และกรองน้ำได้มากขึ้น Tridacna gigas หนึ่งตัวกรองน้ำได้หลายพันลิตรในเวลาค่อนข้างสั้น และเติบโตได้หนักกว่า 200 กิโลกรัม กว้างกว่าหนึ่งเมตร ทุกวันนี้หอยยักษ์ตัวจริงหาได้ยากมาก และเป็นหนึ่งในชนิดที่ใกล้สูญพันธุ์ที่สุด

คำถามเรื่องการฟื้นตัวของปะการัง

สาหร่ายซูแซนเทลลีในหอยมือเสือมักทนความร้อนได้ดีกว่า อย่างน้อยก็ในหอยมือเสือส่วนใหญ่ นี่คือพื้นฐานของโครงการที่ใหญ่ที่สุดในปัจจุบันของ IMARCS คือการหาคำตอบว่าสาหร่ายซูแซนเทลลีจากหอย Hippopus สามารถถ่ายทอดเข้าสู่ปะการังได้หรือไม่

"เรามีปะการังที่เคยฟอกขาวซึ่งฟื้นตัวแล้ว และตอนนี้มีสาหร่ายซูแซนเทลลีอยู่" Jordan กล่าว "แต่เราต้องวิเคราะห์จีโนมเพื่อระบุว่าเป็นสาหร่ายซูแซนเทลลีชนิดเดียวกับที่พบในหอยหรือไม่"

จนถึงตอนนี้ เส้นทางที่พบในธรรมชาติคือผ่านมูลของหอยที่ปะการังบางชนิดรับเข้าไป ซึ่งพบในกรณีที่จำกัด IMARCS กำลังทดสอบว่าการถ่ายทอดโดยตรงมากกว่านี้เป็นไปได้หรือไม่ เช่น การใส่เนื้อเยื่อแมนเทิลลงในตู้ที่มีปะการังฟอกขาว ปะการังที่ฟอกขาวได้สูญเสียสาหร่ายซูแซนเทลลีไปแล้ว และอาจพร้อมรับสาหร่ายใหม่ หากสาหร่ายใหม่ทนความร้อนได้ดีกว่า ปะการังก็อาจฟื้นตัวได้โดยไม่ต้องรอให้น้ำเย็นลง เป้าหมายระยะยาวคือแนวทางที่อาศัยธรรมชาติ แทนที่จะพึ่งพาตู้ในห้องปฏิบัติการ ดูโครงการวิจัยทั้งหมด

การปกป้องหอยในธรรมชาติ และ Saving NEMO Act

หอยมือเสือถูกเก็บเกี่ยวอย่างหนักเพื่อเป็นอาหารและเพื่อการค้าสัตว์สวยงาม และฟื้นจำนวนได้ช้า IMARCS ได้ยื่นความเห็นอย่างเป็นทางการต่อ Saving NEMO Act ข้อกังวลคือ การจำกัดการค้าสัตว์ที่เพาะเลี้ยงอาจยิ่งเพิ่มแรงกดดันต่อประชากรในธรรมชาติ พันธมิตรของ IMARCS ในไมโครนีเซีย คือโรงเพาะฟักหอยมือเสือคอสไร เป็นแหล่งที่ตอบสนองความต้องการได้พอดี แต่ต้องเป็นกรณีที่หอยที่เพาะเลี้ยงสามารถเคลื่อนย้ายข้ามประเทศได้ รวมถึงไปยังห้องปฏิบัติการของ IMARCS ในญี่ปุ่น Jordan กล่าวว่าเขาจะสนับสนุนกฎหมายที่หยุดการเก็บจากธรรมชาติ พร้อมกับทำให้การจัดหาสัตว์ที่เพาะเลี้ยงอย่างยั่งยืนง่ายขึ้น ข้อมูลเบื้องหลังเพิ่มเติม: Saving NEMO Will Not Save Reefs, or Livelihoods

คาร์บอน เปลือก และการพิสูจน์แนวคิด

เดิมที Jordan ได้รับเชิญเข้ามาเพราะผลงานด้านการอนุรักษ์ป่าชายเลนและการกักเก็บคาร์บอน คำถามหนึ่งที่เขาศึกษาคือ หอยมือเสือจะเป็นแหล่งดูดซับคาร์บอนสุทธิได้หรือไม่ จากที่เขาอ่านมา หอยเพียงลำพังอาจทำไม่ได้ เพราะการสร้างเปลือกและการหายใจก็ปล่อยคาร์บอนออกมาเช่นกัน นั่นคือเหตุผลที่ IMARCS กำลังทดสอบว่าการเปลี่ยนเงื่อนไขจะเปลี่ยนคำตอบได้หรือไม่

การสร้างเปลือกยังขึ้นอยู่กับคาร์บอเนตไอออน ซึ่งมีให้ใช้น้อยลงในน้ำที่เป็นกรดมากขึ้น เรื่องนี้ส่งผลต่อทั้งหอยมือเสือและปะการังเหมือนกัน

"เป้าหมายของเราในด้านการวิจัยคือทำโครงการพิสูจน์แนวคิด" เขากล่าว "เรากำลังถามว่า สิ่งนี้เป็นไปได้หรือเปล่า" IMARCS ยังใช้ดีเอ็นเอจากสิ่งแวดล้อมเพื่อศึกษาว่าหอยมือเสือช่วยเพิ่มความหลากหลายทางชีวภาพรอบตัวหรือไม่ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของงานการฟื้นฟูแนวปะการังในภาพรวม

จากตู้เลี้ยงสู่แนวปะการัง

ผลลัพธ์ในห้องปฏิบัติการจะขยายไปถึงระดับเท่าแนวปะการังเกรตแบร์ริเออร์รีฟได้หรือไม่ Jordan ตอบตรงๆ ว่า IMARCS ทดสอบแนวคิดใหม่ๆ ส่วนเรื่องการขยายขนาด องค์กรที่ใหญ่กว่าและมีเงินทุนมากกว่าจะเป็นผู้รับไป หลายสิ่งที่ได้ผลในห้องปฏิบัติการเป็นไปไม่ได้ในภาคสนาม และนั่นคือเหตุผลที่เขาให้คุณค่ากับการอนุรักษ์อย่างมาก การปกป้องสิ่งที่มีอยู่แล้วทำให้ธรรมชาติได้ทำหน้าที่ของมัน

เขาเสริมว่าเทคโนโลยีต้องอยู่ภายในแนวทางแบบองค์รวมที่รวมชุมชนท้องถิ่น กลุ่มอนุรักษ์ และนักวิจัยเข้าด้วยกัน เรื่องป่าชายเลน เขาย้ำว่าโครงการอนุรักษ์ต้องมีเงินทุน และต้องพิสูจน์ได้ว่าได้ปกป้องสิ่งที่ถูกคุกคามจริง โครงการที่ไม่ดีจะทำลายความเชื่อมั่น

สิ่งที่ทำให้เขามีความหวัง

"ความยืดหยุ่นของธรรมชาติเอง" Jordan กล่าว เขายกตัวอย่างแนวปะการังของเบลีซ ซึ่งยังคงอยู่ได้แม้แนวปะการังอื่นจะฟอกขาวอย่างรุนแรง เขายังพูดถึงผู้คน ในเบลีซ คนขับแท็กซี่และพนักงานร้านค้าที่ไม่มีความเกี่ยวข้องกับงานอนุรักษ์เลย ต่างบอกเขาได้ว่าป่าชายเลนกักเก็บคาร์บอนและเป็นแหล่งอนุบาลปลา ฟังเรื่องนี้เพิ่มเติมได้ในตอนเรื่องป่าชายเลนของ Jordan ในรายการ Marine Conservation Happy Hour

ฟังและอ่านเพิ่มเติม

ฟังได้ที่หน้าตอนของ Rising Tide อ่านบทความสรุปบทสนทนาบน Our Blue Frontier โดย David Helvarg และฟังตอนก่อนๆ ได้ที่ Rising Tide: The Ocean Podcast ตอนแรกของ Jordan เรื่องหอยมือเสืออยู่ที่นี่: หอยมือเสือ คาร์บอน ไมโครพลาสติก และการฟื้นตัวของปะการัง